یکی از مشکلاتی که بسیاری از کشورهای در حال توسعه در دوره گذار از سبک زندگی سنتی به زندگی مدرن با آن مواجه می‌گردند، افزایش تمایل شهروندان به مالکیت و استفاده از خودرو شخصی جهت تامین نیازشان به حمل و نقل است. با توجه به اینکه در اکثر این کشورها، سرعت توسعه زیرساخت های حمل و نقلی نظیر جاده‌ها و معابر و نیز حمل و نقل همگانی شامل خطوط اتوبوس و مترو، بسیار کمتر از سرعت و میزان رشد خودروهای شخصی است، این امر سبب بروز مشکلات متعددی نظیر آلودگی هوا، ترافیک، مشکلات مربوط به پارکینگ و صف های طولانی خودرو در معابر شهری و به تبع آن اتلاف وقت شهروندان می گردد.

در کنار مواردی چون بهبود زیرساخت‌ها، بهبود مدیریت شهری و فرهنگ‌سازی اجتماعی که می‌تواند تاثیر بسزایی در آگاهی شهروندان و کاهش تمایل آنان به استفاده از خودروی شخصی و افزایش مطلوبیت استفاده از وسایل حمل و نقل همگانی داشته باشد، اتخاذ تدابیری جهت مدیریت نیازهای موجود در شرایط فعلی ضروری می‌نماید.

یکی از معضلاتی که افزایش جمعیت و تمایل به شهرنشینی به وجود آورده، افزایش خودروها و به دنبال آن مباحث مرتبط با تامین امنیت آنها و چالش پیدا کردن جای پارک مناسب است. در طول سالیان گذشته، جهت حل مشکل پارکینگ در کشورهای مختلف، راهکارهای متعددی پیشنهاد و عملیاتی شده است. این راهکارها به صورت کلی به دو بخش تقسیم می‌گردد. نخست راهکارهایی که بر کنترل حجم مالکیت و استفاده از خودروهای شخصی تمرکز دارند و دوم راهکارهایی که بر تامین زیرساخت‌های لازم جهت تامین فضای پارکینگ مورد نیاز خودروهای شخصی تمرکز نموده‌اند.

از جمله راهکارهایی که سبب کاهش استفاده از خودروهای شخصی توسط شهروندان می‌گردد، می‌توان به اخذ عوارض و مالیات از خودروهای شخصی، طراحی و اجرای مناطق محدودیت تردد و کاهش آلودگی هوا (LEZ) و جلوگیری یا محدود کردن ورود خودروهای شخصی به محدوده تجاری مرکز شهر (CBD) اشاره نمود.

راهکارهایی که برای پاسخگویی به نیاز خودروهای موجود به فضای پارک ارائه شده‌اند، طیف گسترده‌ای را شامل می‌گردند که مواردی چون الزام قانونی به تامین فضای پارک اختصاصی در انواع کاربریهای مسکونی، اداری و تجاری، مدیریت و ساماندهی فضاهای پارک عمومی (نظیر حاشیه معابر)، ساخت و توسعه پارکینگ‌های عمومی و طبقاتی و به کارگیری فناوری‌های نوین حوزه پارکینگ نظیر پارکینگ‌های مکانیزه و هوشمند، از آن جمله‌اند.